Glowworm Caves Waitomo

Wir haben die Glühwurm- Höhlen von Waitomo besucht! Das war ein ganz eindrucksvolles Erlebnis...etwas ähnliches hatte ich noch nie gesehen...eine dunkle Tropfsteinhöhle und die Decke ist übersäht mit Millionen von leuchtenden Punkten- den Würmern! Es sieht wie ein voller Sternenhimmel aus. Man gleitet mit einem Boot leise durch die dunkle Höhle, hört nur sachtes Tröpfeln und bewundert das Spektakel und verliert dabei völlig das Gefühl von Raum und Zeit.

Neuseelands Lifestyle

Die letzten Tage gaben ein echtes Frühlingsgefühl- wenn die Sonne morgens schon scheint fällt es auch leichter aus dem Bett zu kommen, ohne zu erfrieren. Der einzige Nachteil ist, dass der Bauer dann morgens aufwacht und sich denkt „Juhu, heute kann ich meine Rinder wieder auf die Smith Road Weide treiben“, was für uns wiederum bedeutet: Gummistiefel an, Gatter öffnen, Auto raus fahren, Gatter schließen, hupend über die Weide fahren, um die Stiere die am liebsten stur auf dem Pfad stehen, aus dem Weg zu vertreiben, dann wieder aussteigen, durch Kuhfladen laufen, Gatter zu Straße öffnen, aufpassen dass kein Stier raus rennt, Auto durchfahren, aussteigen, Gatter schließen- los zur Arbeit und sich dann noch aller Überreste der Kuhfladen entledigen, saubere Schuhe an, und los geht’s. Ja das Leben auf dem Land bringt einige Neuerungen mit sich! Aber wenn man dann im windgeschützten Eck in der Sonne sitzt, Blick über idyllische Hügel und schmatzende Rinder, dann weiss man, dass sich die Mühe lohnt. Die alternative wäre ein Stadthäuschen ohne Aussicht und mini Garten.
Neuseeländer scheinen nie zu frieren: Ein Sonnenstrahl und sie laufen mit kurzer Hose und Barfuß oder in Flipflop durch den Supermarkt, der zudem noch übermäßig gekühlt wird. Während wir noch mit Wollpullover unterwegs sind, sitzten sie im T- Shirt draußen im Café!! Brrr..! Konventionen gibt es hier wenige: Ob im Schlafanzug, Bademantel, Stallhose, Barfuß oder Gummistiefeln. Man kann hier herumlaufen wie man will….! Man sieht, v.a. im Supermarkt, ALLES!!!
Waiuku scheint eine sehr fruchtbare Ecke zu sein- wir haben noch nie so viele sehr JUNGE Mütter oder Schwangere Frauen gesehen. Vormittags kommt man dann Kliquen von jungen Müttern mit ihren Babys entgegen, die sich zum Kaffeeklatsch treffen. Bart hat auf der Arbeit beinahe täglich 14-18 – jährige werdende Mütter. Familienumstände zu 90%: Chaotisch.
Die alten Menschen hier sind unglaublich fit!!! Im Fitnessstudio ist eine Frau, deren Mutter Mitte 90 ist und noch überall mit dem Auto rumfährt und ihre geistig behinderte Tochter pflegt! Auch unsere Vermieter sind über 70 und fleißige und sehr fitte Bauern. Sie sind so nett, und bringen uns kostenlos Feuerholz, Marmelade und Obst aus dem Garten! Stress gibt es hier nicht: Wenn man dem Bauen entgegenkommt, kann man sich auf ein ca 1- stündiges Schwätzchen über dies und jenes einstellen. Immer mit der Ruhe. Auch die Ärzte, Barts Kollegen, stressen sich nicht- wenn der Patient warten muss, dann muss er eben warten. Und das tun die meisten auch ganz brav- oder kommen vorhersehend schon spät zu ihrem Termin.
Wenn es nun so schön Wetter bleibt, werden wir am Wochenende wegfahren um mehr von Neuseeland zu sehen. 3 Stunden entfernt liegt ein Vulkan, auf dem Schnee liegt und wo man Skifahren kann, was viele Neuseelander hier auf der Nordinsel ganz aufgeregt macht- Schnee!!Eine Atraktion, die man hier in Waiuku wohl nicht sehen wird.
Soweit so gut, mehr Eindrücke später...Macht´s Gut!!

onze buren - our neighbours

Ik heb hier enkele foto's van onze buren gepost.
Wij noemen ze "the killer-cows".
Ze zijn ontzettend dom, staan ons altijd aan te gapen en zien er akelig crimineel uit....
Unsere Nachbarn, wir nennen sie "die Killer- Kühe", weil sie so brutal ausschaun. Aber eigentlich tun sie nichts anderes als fressen und unsern Zuritt zum Haus mit braunen Flecken verzieren...

De koeien staan vaak op onze weg en we moeten ze soms letterlijk wegjagen voordat ik door kan.

Je moet je voorstellen dat ik dus met rubberen laarzen moet gaan werken en op het werk andere schoenen moet aandoen. Dus daar loop ik dan met mijn dokterstas en rubberen laarzen... Dit is hier trouwens niet ongewoon in Nieuw-Zeeland.

Hier is nog  een foto van ons huisje tussen onze bewakers....



En dit is onze achtertuin....:

Ramen moeten soms ook gewassen worden...

Hier nog enkele foto's van ons huisje...

uitzicht vanuit de woonkamer

In Nieuw Zeeland kan het weer steeds acuut veranderen.
Het is nu winter en regent veel. Vannacht was het erg koud, en morgen zal het nog kouder gaan worden want een koud front vanuit Antartica bereikt de kust hier. Het zuidereiland heeft op dit moment te kampen met sneeuw.

Elke nacht ondergaan wij hier stormen die tegen ons huisje aanbeuken. Vannacht kletterde de hagel tegen de ramen. Wat heel vreemd is is dat de wind met vlagen komt. Soms is het totaal windstil, en dan ineens weer storm....
's morgens wordt je dan soms wakker met stralende blauwe hemel en lekker warm weer (midden in de winter)
Bijna dagelijks zien we hier regenbogen en papegaaitjes vliegen langs ons huis.....

Onaangename verassing

In de Bijbel staat een verhaal over een heer des huizes die zijn huis overlaat aan een slaaf omdat hij naar een ver land op reis gaat. Hij vertelt niet wanneer hij terug thuis zal komen, het enige dat hij zegt is dat de slaaf goed moet opletten op het huis dat alles goed gaat.
De slaaf begint goed, maar als de heer des huizes uitblijft dan begint de slaaf ineens te brassen, te drinken, feestjes en dergelijke....
Plots komt de baas thuis in het midden van de nacht en treft de slaaf aan in 1 grote rotzooi.....De slaaf wordt ferm gestraft....

Wel, dit verhaal is ons dus letterlijk een beetje overkomen!

Wij moesten voor 2 maanden opletten op een huis van 2 Nederlanders die op bezoek gingen in Europa.
Iedereen hier (Nieuw-Zeelanders zijn letterlijk altijd een beetje vaag over hetgeen ze vertellen) zei dat deze mensen 4 juli zouden terugkomen (dat zou op een maandag zijn).
Conny en ik planden dus om het huis keurig opgeruimd en netjes de dag ervoor achter te laten.

Op vrijdag 1 juli, ik was werken, kregen we plots te horen dat de Nederlanders de dag ervoor om 11u 's ochtend op het vliegtuig terug huiswaarts keerden..... ze konden dus elk moment binnenvallen!
Conny en ik natuurlijk beiden overstuur..... Ik kon niet van mijn werk (had de emergencies die dag) om te gaan helpen opruimen! Ik moet zeggen dat ik natuurlijk erg ontzet was omdat ze hier ons niet hadden verteld op welke dag we uit het huis moesten en dat ik niet naar huis mocht.  Ze gingen er hier van uit dat we daar zelf dus maar achter moesten komen!!! Later kwam ik erachter dat de praktijk met de huisbazen letterlijk een contract hadden getekend dat op 30 juni het huis terug vrij zou zijn, en dit terwijl ons iets totaal anders verteld was!!!
Maar allee, om verder te gaan.... Conny heeft als een razende het huis opgeruimd, gepoetst, alles in dozen gegooid etc.... het was 1 grote chaos. Tussen de middag ben ik over mijn toeren spullen gaan ophalen, heb ze gedumpt in ons nieuwe huisje (waarbij dingen dus letterlijk in de modder vielen). Het was een race tegen de klok. Een nederlandse collega arts is in zijn middagpauze Conny verder gaan helpen met poetsen en opruimen. Stress... stress en nog eens stress.
Ondertussen zag ik patienten met allerlei kwaaltjes en had ontzettend weinig geduld als er iemand met flauwe zever kwam opdagen.... Conny heeft gepoets en gepoets, een race tegen de tijd.
Plotseling.... Conny stond nog met de schotelvod in de hand, stonden ineens de eigenaars van het huis in de kamer.... die natuurlijk totaal geschokt waren.
Stel je voor... je komt terug van een lange reis en er zit iemand anders in je huis.....
Gelukkig hebben ze het uiteindelijk  goed opgevangen....
Omdat ons nieuw huisje nog niet klaar was hebben we bij mijn nederlandse collega mogen slapen.

Later ben ik naar de eigenaars gegaan om toch nog maar eens duidelijk te maken dat niet wij de idioten waren, maar dat de schuld werkelijk bij de praktijk lag die ons geen of foute informatie had gegeven! Dit blijkt helemaal Nieuw-Zeelands te zijn!!

In het huis was alles in orde... alleen als toppunt.....
Enkele dagen tevoren waren wij tot de conclusie gekomen dat er iets met de WC was... hij borrelde en ook de douche en afvoerbakken borrelden overal....
Wat bleek? Toen de eigenaar na een lange reis naar de WC wilde gaan, verstopte de WC ineens acuut waardoor de hele boel overal kwam uitsproeien!!!
(Conny had mij al iets gezegd van..... "Bart, toen ik de WC doortrok terwijl ik aan het poetsen was, spoot er bruin uit de gootsteen die ik pas gepoetst had...."
Weet ik veel dat in Nieuw Zeeland letterlijk alles op elkaar aangesloten staat!?
De huisbaas heeft dus de leidingen moeten opendraaien en de smurrie kwam hem tegemoet....

Mijn hemel.... wat een avontuur. Een dag om nooit te vergeten! En een les..... zorg dat je klaar bent, wanneer dan ook, want de Heer des huizes komt op een dag dat je het niet verwacht thuis.... (zie bijbelverhaal)

PS. Geen foto's hiervan spijtig genoeg.....

Nog enkele fotos

Hier nog enkele fotos. Omdat we verhuisd zijn hebben we nog geen internet.... en met de Nieuw zeelandse layed back mentaliteit weet ik niet hoe lang dat nog gaat duren. Deze fotos heb ik dus op mijn werk op het internet gezet....
Dus de blog kan vanaf nu wat vertraging hebben.... Sorry!!

Bart op Franklin Health Expo

Sailing in Auckland



Conny and Bart on sailboat



Sailing under Auckland Bridge

Auckland

Op het werk....

Vandaag ben ik the Emergency Doctor..... .Vanmorgen was ik veel te vroeg op het werk. (wel een half uur)... dat gebeurt mij namelijk nooit.... mijn assistentes die ik had toen ik in Kerkrade werkte kunnen dit bevestigen!  Vandaag ben ik ziek.... gebeurt mij eigenlijk ook nooit.  Het begint hier de laatste tijd nogal te regenen en het is vochtig. Overal liggen er van die matten in de huizen, waardoor ik last heb van niezen en dergelijke. Nu ben ik mijn stem kwijt geraakt en heb keelpijn. Maar goed, niets om voor thuis te blijven.
Het is de laatste dagen nogal koud geworden. Vooral 's nachts dalen de temperaturen. Overdag regent het veel. Dat gaat hier een paar maanden duren. Ik hoop dat het snel terug warmer wordt.
Het is de laatste week dat we in het huis (waar we nu zijn) kunnen blijven, want de eigenaars komen terug. We moeten dus eind van de week verhuizen naar het kleine huisje in de heuvels.
Nu.... als het erg geregend heeft kan het daar nogal modderachtig zijn. De auto is een paar keer vast blijven steken ( zelfs mijn 4x4 drive)
Ik heb de boer vandaag gesproken, een oudere zeer vriendelijke man, die Conny's auto uit de modder heeft getrokken. Hij zal volgende week steentjes strooien waardoor we niet meer blijven steken. Het gaat wel een beetje primitiever worden, maar dat zien we wel zitten. We zitten namelijk in Nieuw Zeeland!
Het is wel grappig, in het pikkedonker tussen de koeien heb ik de auto uit de modder proberen te duwen, waardoor ik heel onder de modder kwam te zitten.
Een dokter in Nieuw Zeeland is toch een heel avontuur moet ik zeggen. Ik krijg allerlei veelkleurige mensen te zien met de raarste dingen.... dingen die ik in Nederland nog nooit heb gezien.
Nu zit ik op de praktijk, het is avond, en ik heb de telefoon tot 22u. Daarna is mijn dienst afgelopen.
Ik zie ' smorgens 12 patienten en in de middag 12 patienten. Het fantastische is dat ik thuis kan gaan lunchen!!! Ik ben vaak wel een uur thuis tussen de middag! Heerlijk!
Veel mensen denken dat ik uit Zuid-Afrika kom. Mijn accent lijkt daarop. Ik heb veel Zuidafrikaanse patienten die Zuid Afrika ontvlucht zijn omwille van het geweld. daarnaast veel Schotten, Ieren, Engelsen, Nederlanders, Maories....
Het werk in Nieuw Zeeland is anders.... op de praktijk lopen ontelbaar veel mensen rond, en de helft van het werk in Nederland wordt gedaan.... alles gaat hier op het honderste gemak, in de laagste versnelling,... stress is ongekend! Je moet er aan wennen.... In het begin dacht ik...." Moet ik geen patienten zien? Kan ik zomaar naar huis?" Ja, dat kan...... Het enige nadeel is dat ik hier nogal veel papierwerk heb, er is een hoop bureaucratie, maar ik begin er aan te wennen. Overal moet ik handtekeningen op zetten, dan is het goed.
Mensen kennen me al als dr. Bart. Mijn achternaam is onuitspreekbaar in het engels. Ik moet zeggen dat ik de doktersassistenten uit Kerkrade wel mis,... ik hoefde maar iets te vragen en in geen minuut was het gedaan. Hier gaat dat anders... 10 nurses, 20 assisstenten en andere vrouwtjes lopen hier rond, waarbij het werk wat langer kan duren en die soms met hun mond vol tanden staan te kijken.... Maar allee.

Het leuke hier in Nieuw Zeeland dat er altijd vanalles te doen is, ook al is het dan niet zo cultureel zoals theater of bioscoop....
Zo werden we door een professor (die 1 dag in de week samen met mij werkt op de praktijk) gevraagd om mee te gaan zeilen. Deze meneer is nogal exentriek, hij heeft 2 huizen waarvan 1 fantastisch mooie koloniale villa en een luxueus jacht....
Goed, zondag deden we dus een fantastische zeiltocht in Auckland, rond enkele eilandjes, onder Auckland Bridge door.... Zoiets maak je dus in Belgie toch niet al te vaak mee.....

s' avonds is het hier pik en pik donker. Je kan ontelbaar veel sterren zien. De eerste keer toen ik het zag ben ik letterlijk uit de auto moeten stappen om het schouwspel met open mond te zien! Heel veel sterren, dit heb ik in mijn heel leven nog nooit gezien! 

Voila, ik ga stoppen en ga naar huis. Genoeg voor vandaag. Fotos kan ik helaas niet plaatsen... die komen later.

Cheers Mate .... ( hoor ik hier vaak)