Ons huisje- Unser kleines Heim

Hier is een foto van ons huisje waar we binnen enkele weken naar toe verhuizen.
Het is een droomomgeving.... zie zelf maar. Het kleine witte huisje in de verte wordt ons huisje. De bergen in de verte zijn de zuidelijke Waikato Ranges.
Ein Blick auf unsere neue bescheidene Bleibe ab Juli. Es liegt traumhaft...in der Ferne blickt man auf die Waikato Ranges und das Meer ist nur 2 km entfernt. Bisher haben wir noch keine Möbel. Wir durchstöbern daher nun täglich den Second Hand Möbelladen und suchen Laminat und Heizöfen, da das 80 Jahre alte Häußchen schlecht isoliert ist (wie alle Häuser hier) und der milde Winter, danke der hohen Luftfeuchtigkeit, doch ungemütlich sein kann. Um so schöner wird es dann im Sommer, wenn die Kühe um uns muhen und die Sonne in den "Sunroom" (ein kleiner erker-ähnlicher Raum, typisch fpr neuseeländische Häuser) scheint.

onze kleine cottage

En dit is 2 km verderop, westelijk... Waiuku Beach. Wij liggen hogerop de bergen zodat we niet bang hoeven te zijn van een Tsunami....

Spijtig genoeg hoorden we dat er vannacht weeral een aardbeving was in Christchurch!! De arme mensen hebben daar bijna dagelijks aardbevingen. Toen wij er waren zijn we 2 nachten wakker geschud door een aardbeving. Ik kan me voorstellen dat de mensen in een afschuwelijke onzekerheid leven! Christchurch zelf is totaal getroffen, er is veel schade. Door de recente aardbeving is er onder Christchurch een Vault-lijn onstaan, waar de aarde continu blijft bewegen,
Hier in Waiuku is er geen Vault lijn. Er zijn dus ook geen bevingen. Er zijn hier wel vulkanen! Maar gelukkig zijn die momenteel niet actief.  2 uur hiervandaan ligt Rotorua, de stinkende stad, noemen ze het. Deze stad is gebouwd op een plaats waar er continu hete solfer naar boven borrelt, dus de vulkanische activiteit is daar wel heel actief.

Vanavond heb ik mijn eerste on-call dienst. Dat betekent dat ik tot 19u op de praktijk dienst heb gehad. Daarna heb ik de telefoon voor spoedgevallen tot 22u. Daarna gaan de spoedgevallen door naar een centrale in Auckland en neemt het ziekenhuis het over.
Het is relatief rustig.... ik heb maar 1 telefoontje gehad, uit een rusthuis waar een verzorgster de verkeerde medicatie had gegeven. Iemand die 's avonds ziek wordt belt eerst naar een soort post waar een triage-nurse zit. Deze handelt het af of beslist of er een dokter moet kijken. Het hangt er dus ook vanaf hoe ervaren dat de nurse is, hoe druk ik het krijg.  Mijn telefoon is dus ook nu een soort slapende vulkaan, en ik hoop dat hij niet uitbarst.....
Het is hier niet zoals in Nederland dat mensen 's avonds nog voor de grootste prullen naar de dokter komen, keelpijnen en kleine dingen moeten wachten tot morgen.

Een groot verschil met de mensen in Nederland waar ik werkte is dat patienten je hier gewoon geen hand geven als ze binnenkomen. Dat is hier ongewoon. Mensen gaan gewoon zitten en beginnen hun verhaal. Er zijn hier veel mensen met overgewicht. Het gebied waar wijn wonen is een gebied van landbouwers en de arbeidersklasse. De landbouwers zijn heel degelijke mensen, vaak eigenaars van grote landerijen, veel koeien, schapen etc. De arbeidersklasse is het gewone volk die in de staalfabriek werken. Dat vind ik vaak moeilijk, deze mensen hebben weinig sociale vaardigheden en veel ziekten door slechte levensomstandigheden. Er is hier een hoop werk te doen, alleen al maar met het opvoeden van de mensen. Bijvoorbeeld dagelijkse hygiene, seksuele hygiene en moraliteit....
Het werk zelf is veel en veel rustiger, ik begin er steeds meer in te komen.... het leuke is dat ik s middags gewoon naar huis kan, en als het mooi weer is kan ik zelfs naar het strand..... een totaal ander leven dus.....